η κάλπικη λίρα

Το συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή που η φίλη μου μου έγραφε μαλάκες όλοι ακριβώς εκείνο το δευτερόλεπτο ανάμεσα στον ήχο ειδοποίησης και της ανάγνωσής μου, έγω τελειοποιούσα την λίστα με τα αρχικά των πρώην .
 Η κατάσταση σηκώνει τσιγάρο . Για να μην πω τσιγάρα , μεγάλα, μικρά, νόμιμα, παράνομα ο,τιδήποτε καπνίζεται και εκφράζει τον καθένα . Τι ειρωνία ? απο την μία εγώ με τον άκρως κυνικό τρόπο που ενδεχομένως θα ζήλευε και ένας άντρας να ετοιμάζομαι να κορνιζάρω πάνω απο το κρεβάτι μου μια λίστα με σχέσεις και μη σχέσεις (ίσως και λίγο μη-χέσεις) και απο την άλλη η φίλη μου που μισεί ο,τι αρσενικό περιφέρεται στο οπτικό της πεδίο και μη .
 Όλα αυτά είναι οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος . Ένας φαύλος κύκλος απο πράξεις και στη μέση εμείς . Αλλιώς το φαινόμενο Ντόμινο κάνω εγώ κάτι σε εσένα , κάνεις εσύ κάτι στην επόμενη και πάει λέγοντας . Μάλιστα , ξέρετε όλα αυτά θα μπορούσαν να μη συμβούν με ένα απλό ξεκαθάρισμα όχι μόνο στην αρχή , η αρχή είναι για τους τύπους, αυτό το κατά τη διάρκεια είναι που μας βασανίζει .
 Πάντα θα υπάρχουν οι μαλάκες οι άντρες και πάντα αυτές που μπουχτισμένες πια θα κοιτάνε την πάρτη τους και μόνο γεμίζοντας μια λίστα απο το άλφα ως το ωμέγα και άλλη μια με έτη . Δεν μιλάω για γυναίκες-θύματα  αλλά για ανθρώπους-θύματα των πράξεων που έγιναν ή αναβλήθηκαν κάπου στη μέση απο τον φόβο.
 Όσο δεν είμαστε ξεκάθαροι με τα "θέλω" μας δεν θα είμαστε ούτε με τους εαυτούς μας ούτε με τους άλλους θα κρυβόμαστε εμάς και θα κάνουμε το ένα λάθος μετά το άλλο.
 Εσείς κύριοι και κυρίες μου βρείτε σας παρακαλώ τι ζητάτε μπας και δουμε άσπρη μέρα . Όταν θέλετε σχέση δεν έχετε παρά να το πείτε , όταν δεν θέλετε το ίδιο απλό είναι μην μπερδεύετε τον κόσμο απογοητεύεται και αυτός ξέρετε.
  Ξεκινάς κάτι και κατά τη διάρκεια βλέπεις πως νιώθεις και λες στον άλλο "ρε μαλάκα τάδε δεν τα βρίσκουμε θες να κρατήσουμε το σεξ και ο,τι κάτσει ή το αφήνουμε μια και καλή ?" ή το ανάποδο και κυρίως σέβεσαι τις επιθυμίες του άλλου. ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΥ τι σου λέει μην φοβάσαι ρε γαμώτο και τα λάθη καλό μας κάνουν .

καταμέτρηση

Ήδη μετράω 14 μήνες και 2 άντρες απο τότε που έφυγες και όταν λέω άντρες εννοώ άλλες δύο αποτυχημένες σχέσεις . Έυτυχώς σε αντίθεση με εσένα αυτές δεν άφησαν σημάδια, τουλάχιστον όχι σε εμένα, τώρα για τους άλλους, τους δύσμοιρους δεν γνωρίζω . Επίσης οφείλω να μετρίσω γύρω στα 7 στρέμματα σταφύλια που καταναλώθηκαν σε μορφή αλκοόλ και άλλα τόσα στρέμματα καπνού που φίλτραραν τα πνευμόνια μου με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία για τον εαυτό μου.
Καλό θα ήταν να γίνει και μια αναφορά στην παρέα μου που άμα σε βρει πουθενά θα σε λιντσάρει μόνο και μόνο επειδή έχει κουραστεί να ακούει εμένα να αναφέρω το όνομα σου και τα κατορθώματά σου συνάμα . Συγγνώμη παιδιά , θα μου περάσει .
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά πλέον έχω χάσει και την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους , μα με ρωτάνε τι έχω και δεν τους απαντάω , λέω, τώρα τι τον νοίαζει ? λες και θα αλλάξει κάτι. Και όλο μπούρδες απαντάω !
Δεν είναι πως δεν φλερτάρω αλλά μένω σε αυτό, άντε και άμα λάχει κάνουμε και σεξ . Δεν ζητάω δηλαδή πολλά .Το φλέρτ με κρατάει ζωντανή !
Άλλες μέρες είμαι καλά , άλλες πάλι τις φοβάμαι , τις αντιδράσεις μου φοβάμαι ! και κλείνομαι στο σπίτι μου και βγαίνω μετά απο κανένα μήνα, έμαθα ,βλέπεις, να κρύβομαι καλά.
Αυτά ! δεν σε μαλώνω , αν δεν ήσουν εσύ κάποιος άλλος θα είχε την θέση σου το πρόβλημα είναι το μυαλό ... παίζει άσχημα παιχνίδια

ηλεκτρόνια

Αυτή τη φορά δεν θα μιλήσουμε για παλίους έρωτες και κατεστραμένες καρδιές .'Ομως θα προσπαθήσω να εξηγίσω για ποιό λόγο διάλεξα αυτή τη θεματολογία . Δεν έχει να κάνει με το πόσο χάλια μου φέρθηκαν οι άντρες , ποσό μόνη νιώθω ακόμα και όταν είμαι σε σχέση ή τα απωθημένα που μπορεί να έχω . Η αλήθεια είναι πως ο λόγος είναι πολύ πεζός, περισσότερο πεζός και απο εμένα που επιμένω να πηγαίνω για φαγητό στη λέσχη με τα πόδια περπατώντας μισή ωρα, φταίει η κρίση μάτια μου !
Η κρίση λοιπόν , δεν εννοώ πως λόγω αυτής χαθήκαν οι καλοί οι άντρες , τα καλά τα παδιά , αλλά απο το να καθόμουν να αναλύσω οικονομικούς όρους και φιλοσοφίες θεωρώ καλύτερο να αναλύω σχέσεις .
Ας τα πάρουμε απο την αρχή , ο τίτλος του άρθρο είναι "ηλεκτρόνια" χιλιάδες απο δαύτα υπάρχουν στον οργανισμό μας αν όμως κάτι πάει λάθος τότε το έχασες το τρένο πατριώτηηη ! Αρχίζεις τις επισκέψεις σε ψυχολόγους, αυτό στην καλύτερη περίπτωση βέβαια. Και φυσικά υπάρχει και μια ακόμα μερίδα ανθρώπων που επιμένουν να σου πιάνουν την κουβέντα στη μέση του δρόμου . Έτσι έκανε ο κυριούλης που γνώρισα στο σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι , έτσι έκανε και ο δεν-θυμάμαι-πως-τον-λένε Κύπριος που με κερνούσε βότκες και μου έλεγε την ιστορία της ζωής του. Τώρα που το σκέφτομαι , τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή ?
'Ολο ξεφεύγω αυτό το καιρό, λοίπον με απλά λόγια γιατί έχω βάλει πολλές σάλτσες και δεν κάνει . Στην ηλικία μου με τα κατακερματισμένα όνειρα δεν πας πουθενά κάπου πρέπει να ξεδώσεις για να μην σε πάρει απο κάτω, καλύτερα λοιπόν στα γκομενικά παρά στα υπόλοιπα . Το σίγουρο είναι πως πάντα θα αναρωτιέσαι ποιός είμαι , που παω , τι κάνω . Αλλά και γι' αυτό υπάρχει λύση, στόχοι ονομάζεται. Και οι γκόμενοι έρχονται και φεύγουν και έτσι εγώ έχω πάντα ύλη για να γράψω .

Όχι πια σεξ αλλά ούτε και φίλοι

Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια ,λένε . Μα στη περίπτωσή σου αγοράκι μου η φύση το απέδειξε αυτό εμπράκτως. Τι εννοώ ; Ε... δεν μου φαίνεται παράλογο που έχεις ένα τόσο δα μικρό κεφαλάκι με τοόοοοοοοοσο ψήλα πόδια. Ξέρεις είναι μεγάλη η απόσταση που πρέπει να διανύσει το αίμα μέχρι να φτάσει στον μικρο σου εγκέφαλο.
Άρχικα μπορεί να τα βρίσκαμε στο σεξ, βέβαια ξέχασα να σου πω πως ο οποιοσδήποτε τα βρίσκει μαζί μου. Άλλα μου ήθελες και σχέση τρομάρα σου . Να την κάνω τι ? να λέω πως δεν είμαι ελεύθερη ?
Ας τα πούμε άλλη μια φορά μπας και τα αποτυπώσεις κάπως στο μικρό σου το μυαλουδάκι .
Ξυπνάω, ξυπνάς ή τέλος πάντων ξυπνάμε μαζί και φεύγω  -αφού πρώτα έχω σιχτιρίσει που είσαι ακόμα εδώ- έγω όπως πάντα σαν άντρας στη σχέση μας φεύγω παω να φέρω τα λεφτά για τη φαμίλια , να κυνηγήσω μπουγάτσες, ντομάτες και λοιπά ζαρζαβατικά. Γυρνάω , σε ξαναβλέπω εκεί ακριβώς που σε άφησα, μακάριο . Καταλαβαίνεις πιστεύω πως τα λαμπάκια του δικού μου εγκεφάλου αρχίζουν να αναβοσβήνουν σε ποικίλους χρωματικούς συνδιασμούς .
Αυτό γίνεται μία , δύο , τρείς , πέντε, δέκα κάποια στιγμή θα σε στείλω πίσω στη μαμάκα σου . Και τώρα μην μου πεις πως έχω άδικο . Πρόφανως δεν έπιασες το νόημα . Αυτή ήταν η τελευταία δικαιολογία της λίστας μου.
Θα σου το πω ευθέως τέντωσε τα αυτιά σου και άκου . ΤΕΛΟΣ απλά, λακωνικά ΤΕΛΟΣ.
Και δεν είναι πως δεν μας σκέφτηκα μάζι σε κάποια στιγμή αδυναμίας είναι ότι καλύτερα νεκρή παρά συμβιβασμένη .
Α ! και κάτι τελευταίο τις πεποιθήσεις σου να τις χώσεις στο κώλο σου .
Ουφ τα είπα και ξαλάφρωσα.

φταίει η απωλεια μωρό μου

Πιστεύω μπορούσες να φύγεις πιο ήρεμα απο τη ζώη μας. Εννοώ αυτή που δημιουργήσαμε παρέα μέσα σε αυτό το διαράκι , το φοιτητικό όπως λέω . Ξέρεις όλα αυτά τα εφέ τύπου δεν σου μιλάω δεν σήμαιναν ποτέ κάτι για εμένα .
Έχω φιλάξει ένα ποτήρι κράσι στο ψυγείο για το βράδυ που θα γυρίσεις .
Τι κάνω η χαζή ; Αφού δεν θα έρθεις.
Μου πέταξες τα κλειδία μέσα στο τασάκι και φώναξες ενα ξερό "αντίο". Και απάντησα και εγώ ειρωνικά "να μας ξανάρθεις" .
Και κλώτσισα και εγώ ο,τι απέμεινε απο εσένα και έσβησα τις φωτογραφίες σου -ναι, ακόμα και αυτές με τους φίλους- .
Το περίεργο είναι πως δεν με ένοιαξε και καθόλου . Μάλλον κακό μου έκανες, έλεγα.
Προχθές φώναξα στη γάτα μας , ακουγες τα βήματα της έμοιαζαν με τα δικά σου . Την σιχτίρισα λοιπόν και εγώ και πήγε κατευθείαν στο κρεβάτι. Έχει πλέον πάρει τη θέση σου , εκεί κοντά στο τοίχο.
Ξέφυγα απο το θέμα και δεν πρέπει.
Έλεγα για τη ζώη μας . Δεν θα μείνω στα λουλουδάκια και στις πεταλουδίτσες άλλα στα όνειρα .
Κάποια μέρα λέει θα μέναμε μαζί πάλι σε μια πιο μεγάλη πόλη . Θα βγαίναμε ακόμα και άφραγκοι και θα κάναμε κάθε μέρα πάρτυ. Η ζωή ΜΑΣ θα ήταν κάθε μέρα πάρτυ .
Θα γράφαμε στους τοίχους ποιήματα και τραγούδια
Και πέρασε καιρός πολύς απο τότε που έφυγες και εγώ τι θέλω και το σκέφτομαι . Μα να δεν είναι ένας χωρισμός το πρόβλημα αλλά η απώλεια και κάθε νύχτα λέω πριν κοιμηθώ καληνύχτα αγάπη μου να προσέχεις όπου και αν είσαι, γιατί ούτε που πήγαινες δεν τόλμησα να ρωτήσω τότε, και αγκαλίαζω το γατί μας και αυτό με δαγκώνει το άτιμο.
Αυτό είναι το θέμα μας η απώλεια . Η απώλεια μωρό μου και μόνο αύτη.